یعنی نا امیدی از غیر خدا و امیدواری فقط به خدا.
عاقل شدن و فاطر شدن و توجه به فطرت خود. هر چه اضطرار بیشتر باشد، اضطراب کمتر خواهد بود.

صِراط المستقیم، نام ديگر زندگیِ سالم و اسلامی است، كه با » اطاعَِت عاقلانه از تمامِ تعالیم الهی، انسان را با عزّت از سرابِ دنیا می گذراند، و به قیام در قیامَ و قُربِ الهی می رساند.

صراط المستقیم، بهترین كیفیَِت و وضعیَّت، در زندگی انسان است، كه او را به عالی ترین مقام می رساند.

اگر انسان از درونِ خود، عاقلانه  تسلیمِ خالقِ خود شود، قطعاً بهترین شیوه زندگی را دارد، و در صراطِ مستقیم قرار گرفته است.

صراط المستقیم،ِ زندگی بدونِ خودخواهی و سرشار از صداقَت و معرفَت و اخلاص است. پس وقتی می گوئيم: اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقیمَ، يعنی متعهّد می شویم  كه: بدونِ خودخواهی و بدونِ هر رذیلتی،‌ أهلِ إنصاف و محبَّت و اطاعَت  باشيم و بکوشيم هر فضیلتی را از خودمان ابراز كنيم.

صراط المستقیم، زندگی همراه با افرادِ خالصی است كه همه چيز برايشان  نعمَِت الهی است‌و آنها شاخصِ حقّ در هر چيزی اند.

اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقیمَ ، صِراطَ الَّذینَ أَنْعَمََت عَلَیْهِمْ. 

ما را به زندگی درست رهبری فرما،  زندگی آنان كه نعمتشان دادى.

صراطِ مستقیم، زندگی بر مبنایِ تبرّی و تولّی و رعايتِ واجبات و محرمات است كه انسان را به بالاترين كمال  می رساند.

خلاصه اينکه صراط، راهِ بندگیِ خدا  است: إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هذا صِراطٌ مُسْتَقیمٌ. الله، خدای من و خدای شماست پس او را بندگی كنيد، صراط مستقيم اينست.

افرادی در صراط المستقیم اند كه: 

در هر شرائطی و در برخورد با هر ناملايمی، هرگز متزلزل نشوند، 

و تعادل منطقی خود را حفظ كنند.

در سبك زندگی اسلامی: چگونه زیستن مهم اسَت نه چقدر زیستن.

افرادی كه در صراط المستقیم قرار ندارند، به خاطرِ ظاهربینی و  خودخواهی، گرفتار آشفتگی و بی معنائی و پوچی، و درگیری و هرزگی و افسردگی اند و جز مزاحمَ هيچ خیری  ندارند.

عصمت، حفاظتی مقتدرانه، جامع و قطعی است که در توان هيچ مخلوقی نيست و فقط خالق می تواند عاصم باشد. فقط خالق می تواند مخلوق را از هر خطا و انحراف و تخلّفی حفظ کند.

اسراف یعنی: خروج از طبیعت انسانی خود.

یعنی: انحراف از حق به بدترين شكل ممکن که نظام طبيعی فرد را متلاشی می‌کند.

اسراف، هر عمل جاهلانه و خلاف عقل و عرف و تجاوز از حدود منطقی است كه فرد به صورت عادت و روال عادی آن را مرتكب می‌شود. پس مسرف، فردی بی تعهد و ساختارشكن است. 

از منظر قرآن، همجنسگرایی، اسراف است و قوم لوط و مسئولينی مانند فرعون را قرآن مسرف می‌داند و پيروان خودخواه و متخلف أنبياء الهی و مسئولینی مثل معاویه نیز مصداق مسرف هستند.

یعنی مثل سازمان زيباسازی شهرداری كه زشتی ديوارهای شهر را با نقاشی و رنگ آميزی می پوشاند،

علاوه بر حسن شناسی و حسن گزينی در تمام گفتار و رفتار و اخلاق و مواضع خود، حسن آفرينی هم داشته باشیم.

يعنی بايد بكوشیم عاقلانه و مومنانه و هنرمندانه، گفتار و رفتار و اخلاق و مواضع اطرافيان خود را هم زيبا سازی كنیم. و به عنوان خليفه خداوند، سيئات آنها را با حسنات خودشان بپوشانیم.

ضمن اینکه:

اولا: باید احسان را فرصتی برای محسن شدن خودمان بدانیم. 

ثانیا: از تحمیل نظرمان به دیگران هم باید حتما اجتناب کنیم.

یعنی: تجاوز از احکام شرعی و رعایت نکردن حدود قانونی تعیین شده.