« محبت »: « هر رفتاری » است که « عاقلانه و صادقانه و مخلصانه و مناسب » و « بدون کمترین منّت و توقّع و ریاکاری و نفسانیت »، از انسان به نمایندگی از « خالق » نسبت به « مخلوق » ابراز می شود و « برکت آفرین » است و از « دیوار سخت قلبها » نفوذ و آنها را « تسخیر » و به « عنایت الهی » متصل می کند و از « بن بست » غفلت و ظاهربینی و دنیاطلبی و انحراف و گناه « می رهاند » و به او « اقتدار عاقلانه و مؤمنانه » می بخشد.
« محبت » می تواند « یک نگاه همراه با لبخند، یک نوازش مناسب، یک انفاق مناسب، یک عفو زیبا، إغماض بجا، یک تذکر به موقع ...... » باشد، و می تواند به صورت « کشیدن دندان پوسیده، قطع پای سیاه شده، داروی تلخ و شفابخش ..... » و « قهر کوتاه مدت و یا هر نوع تنبیه متنبه کننده و هشدار دهنده ای » باشد.