« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 91)
« خشم و عصبانیّتِ کفّار » نسبت به « إقتدارِ جبهة حقّ » به خودِ « آنها » برمی‌گردد:
« کُفِّار » به خاطرِ « ضدیّت با عقل و فطرتِ خود » دنبالِ « تضعیف و عقب‌ماندگی جبهة حقّ » اند لذا از « إقتدارِ » أهلِ ایمان در هر زمینه‌ای با « قلبشان » بیش از « زبانشان »،« عصبانی » میشوند.
بنابراین برای « أهل ایمان » هر گونه « ارتباطِ اطلاعاتی » با بیگانگان « ممنوع » و « حرام » است:
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا بِطانَةً مِنْ دُونِكُمْ لا يَأْلُونَكُمْ خَبالاً وَدُّوا ما عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضاءُ مِنْ أَفْواهِهِمْ وَ ما تُخْفي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآياتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ (آل‌عمران/118)
(اى أهل ايمان بیگانه را همراز مگيريد زیرا آنها از نابكارى علیه شما كوتاهى نمىکنند می‌خواهند در رنج بيفتيد دشمنى از زبانشان پیداست اما آنچه در دل پنهان مىکنند بیشتر است ما دشمنى آنها را برایتان بيان كرديم تا عاقلانه زندگی کنید.)
« دشمنیِ کفّار » آنقدر شدید است که از « رُشدِ محصولاتِ کشاورزیِ مؤمنین » نیز عصبانی میشوند:
... فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوى عَلى سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ ... (فتح/29)
قرآن می‌فرماید: شما (مذهبی‌های ساده‌لوح،) دشمنانِ بدخواهتان را دوست دارید اما آنها از « إقتدارِ شما » شدیداً عصبانیند (اگر شما طبق آیه بعد در اطاعت از رهبر الهی صبور و با تقوا باشید در أمانید و) آنها باید از عصبانیّتشان بمیرند:
ها أَنْتُمْ أُولاءِ تُحِبُّونَهُمْ وَ لا يُحِبُّونَكُمْ ... عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنامِلَ مِنَ الْغَيْظِ قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ ... (آل‌عمران/119)
نکتة مهم 1: « مؤمنینی » که « مُحسن » شده‌اند گاهی از « گفتار، رفتار، اخلاق و مواضعِ » اطرافیان و مردم « عصبانی » میشوند اما خشمشان را « بزرگوارانه می‌خورند » و هرگز آن را « إبراز » نمی‌کنند:
الَّذينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ الْكاظِمينَ الْغَيْظَ وَ الْعافينَ عَنِ النَّاسِ وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنينَ
(آنان كه در فراخى و تنگدستی انفاق مىكنند و خشم خود را (نسبت به خودی‌های اطرافشان) فرو مىبرند و از (غفلت و تخلفِ) مردم صرفنظر مىکنند، قطعاً « مُحسن » هستند و خداوند محسنین را دوست دارد.) (آل‌عمران/134)
نکتة مهم 2: کفّار بی‌آنکه از دشمنی و کُفرِ خود علیه أهل إیمان « کمترین سودی ببرند » خداوند مقتدر و شکست‌ناپذیر، « همة خشم و عصبانیّتِ أحزابِ أهلِ کُفر » را قطعاً به « خودِ آنها » بر‌می‌گرداند:
وَ رَدَّ اللَّهُ الَّذينَ كَفَرُوا بِغَيْظِهِمْ لَمْ يَنالُوا خَيْراً وَكَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتَالَ وَ كانَ اللَّهُ قَوِيًّا عَزيزاً (أحزاب/25)
نکتة مهم 3: « همة خشم و عصبانیّتِ کُفّار » در « جهنّم »،« علیه خودِ آنها، ظهور » پیدا می‌کند:
وَ لِلَّذينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ ... (6) إِذا أُلْقُوا فيها سَمِعُوا لَها شَهيقاً وَ هِيَ تَفُورُ (7) تَكادُ تَمَيَّزُ مِنَ الْغَيْظِ ... (مُلک/8)
« خدایا؛ ما را یاری فرما تا از هر تماسِ غیر مجاز با کُفّار بپرهیزیم و شاکر و قدردانِ إقتدار جبهة حقّ باشیم و مثلِ حضراتِ امامین کاظمین صلوات الله علیهما، کاظِم غیظ و فروبرندة خشم و عصبانیّتِ خود باشیم. »
