« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 48)
« آهای مردم؛ به « بهانة فرزندان » از « إصلاحِ خودتان »،« غافل » نشوید:
متأسفانه « غالب والدین » به « بهانة تربیتِ فرزند » از « إصلاحِ گفتار، رفتار، اخلاق و مواضعِ خود »، « غفلت » می‌ورزند و می‌پندارند که « خوبی یا بدیِ فرزند » در « آخرت » آنها تأثیر دارد ....
اما قرآن هشدار می‌دهد که در قیامت، هیچ « پدر و فرزندی » به جای یکدیگر « مجازات » نمی‌شوند:
يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ وَ اخْشَوْا يَوْما:
لا يَجْزي والِدٌ عَنْ وَلَدِهِ وَ لا مَوْلُودٌ هُوَ جازٍ عَنْ والِدِهِ شَيْئاً ... (لقمان/33)
اى مردم؛ از خدایتان پروا کنيد و بترسيد از آن روزى كه « هيچ پدرى » به كارِ « فرزندش » نمىآيد،
و « هيچ فرزندى » نيز مشکلی را از « پدرِ خود » برطرف نخواهد کرد ....
پس « حسابِ پسر نوح » از « حسابِ حضرت نوح » علیه السلام و « حسابِ محمّد بن أبی‌بکر » از « حسابِ ابوبکر » قطعاً « جدا » است و هر کدام « مجازات » و « پاداش » عملکرد خود را دارند.
پرسش مهم: چرا در این آیه از « مادر » نام برده نشده است؟
پاسخ: زیرا طبق « آیه 233 سوره بقره » فرزند « برای پدر » به دنیا می‌آید و « ولایتِ » فرزند فقط به عهدة « پدر » است و « مادر » با اینکه « بیشترین نقش » را در « رشدو هدایت » فرزند دارد اما از نظر شرع و قوانین همه کشورها، « هیچ مسئولیتی » در قبال نگهداری و هزینه‌های فرزند « ندارد » و طبق « آیه 6 سوره طلاق » حتی « مسئولیت شیردادن » فرزند نیز به عهدة « مادر » نیست.
قرآن علاوه بر این هشدار، « دو بار دیگر » نیز بطور کلی هشدار می‌دهد که:
« بترسید از آن روزی که « هیچ فردی » چیزی از « مجازاتِ هیچ فرد دیگری » را نمی‌پذیرد »:
وَ اتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً وَ لا يُقْبَلُ مِنْها شَفاعَةٌ ... (بقره/48)
وَ اتَّقُوا يَوْماً لا تَجْزي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئاً وَ لا يُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ ... (بقره/123)
و چون « مذهبی‌ها »،« دلسوزی » بیشتری دارند، قرآن به آنها « هشدار ویژه » می‌دهد و می‌فرماید:
يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا؛ لا تُلْهِكُمْ أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ
وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ (منافقون/9)
اى أهل ايمان؛ اموال و فرزندان، شما را از ياد خدا، غافل نکنند زیرا هر که چنين كند قطعاً زيانكاراند.
