« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 30)
هر انسانی « حاملِ قرآن » است پس باید « سبک زندگی » او « قرآنی » باشد.
از شگفتی‌ها و زیبائی‌های آفرینش اینست که خدای رحمان « بعد » از ایجاد و « قبل » از آوردن انسان به عالم خلق، « قرآن » را به او « تعلیم » نمود و « بالقوه » در او قرار داد و فرمود:
الرَّحْمَنُ (١) عَلَّمَ الْقُرْآنَ (٢) خَلَقَ الإنْسَانَ (٣)
پس « قرآنی » که بر آخرین پیامبر الهی صلی الله علیه و آله « نازل » شد نامش « ذكر » و برای « یادآوری » است:
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ (حجر/9)
و خداوند علاوه بر تعلیم قرآن، « چگونگی تفهیم و تفهم و بیان و تبیین و ارائه » آن را هم به انسان آموخت:
عَلَّمَـهُ الْبَيَانَ (رحمان/٤)
پس هر انسانی اگر عاقل و بالغ باشد و فطرتش با ابرهای سیاه تمایلات غریزی و نفسانی محجوب نشده باشد:
اولا: « یادآوری مفاهیم قرآن » (و قرائت آن) برایش « بسیار آسان » است:
وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ... (17) وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَلِلذِّكْرِ ... (22) ... فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ؟ (قمر/32)
ثانیا: چون « یادآوری » برای انسان آسان است لذا « تذکّر » نیز برایش « کافی » است و باید « مفید » باشد:
فَذَكِّرْ إِنَّما أَنْتَ مُذَكِّرٌ(غاشیه/21) وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنينَ (ذاریات/55)
و او اگر عاقل باشد باید بتواند با « تذکر هر آیه‌ای »، مفهوم آن را به « یاد » آورد و « به حقّ هدایت شود ».
ثالثا: انسان با شنیدن هر آیه از آیات قرآن (اگر درست قرائت شود) باید بتواند محتوای آنرا « تصدیق » کند و بگوید:
« صدقَ اللهُ العلیّ العظیم. »
رابعا: اگر افرادی با « شنیدن ذکر »،« حرف ناسزائی » بزنند، حتماً « خودخواه » و « کافر » شده‌اند:
... الَّذينَ كَفَرُوا ... لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَ يَقُولُونَ: إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ (قلم/51)
{آنها که کفر ورزیدند، اگر یادِ (آیات قرآن و نام أمیرالمؤمنین صلوات الله علیه) را بشنوند، می‌گویند: او دیوانه است.}
خامساً: « أهل تقوا » در مواجهه با « وساوسِ شيطان » با « یادِ (مفاهیم نورانی قرآن) » فوراً « بينا » می‌شوند:
إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَواْ إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِّنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُواْ فَإِذَا هُم مُّبْصِرُونَ (أعراف/201)
پس روخوانی، صوت، لحن، علم تجوید و دهها رشتة علوم قرآنی به عنوانِ « مقدمه » خوبند اما « ثواب اصلی » در اینست که قرآن « آینة خودشناسی » و « آئین خودسازی » و « چراغ راه زندگی » ما باشد زیرا: قطعاً ما قرآن را برای « یادآوری (و بیدارکنندگی و حیاتبخشی و چراغ راه زندگی بودن) » آسان قرار دادیم، آیا « پندپذیری » هست؟
وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ؟ (قمر/32)
