« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره:16)
فرقِ « انسانِ کوثری » و « انسانِ کویری »:
« نقش مشتركِ » همة مخلوقات، « وساطت » و « سُنّت اصليِ » جهان، قانونِ « داد و ستد » است.
پس همة مخلوقات، به اندازة « ابراز و اظهارشان » و به اندازة « تجلّي أسماء و صفات و ارادة خالق »،
« طبقه‌بندی » می‌شوند. لذا « جمادات » در پائین‌ترین و « گیاهان » و « جانوران » در مرتبة بالاتر،
و « انسان » با « بیشترین تجلّی » باید « بزرگترین آیتِ الهی » و در « صدرِ آفرینش » باشد.
اما همة مردم از نظر مقدار بروز و ظهورشان، در « دو گروه » قرار دارند:
گروه اول: فقط « دنیاطلب » اند که سرانجامشان « آتش » است:
مَنْ كَانَ يُرِيدُ الْعَاجِلَةَ ... ثُمَّ جَعَلْنَا لَهُ جَهَنَّمَ يَصْلاهَا ... (إسراء/١٨)
گروه دوم: در دنیا، « آخرت‌طلب » اند که قبول هم می‌شوند:
وَ مَنْ أَرَادَ الآخِرَةَ ... فَأُولَئِكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُورًا (إسراء/١٩)
با آنکه « هر دو گروه » از « عطای الهی » برخوردارند و « إمداد الهی »،« محدوديتي » ندارد:
نُمِدُّ هَؤُلاءِ وَ هَؤُلاءِ مِنْ عَطَاءِ رَبِّكَ وَ مَا كَانَ عَطَاءُ رَبِّكَ مَحْظُورًا (إسراء/٢٠)
و با آنکه خداوند « جبرانِ انفاق » را تضمین كرده: ... وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُـهُ .. (سبأ/39)
(تو نیکی میکن و در دجله انداز که ایزد فوراً دهدت باز)(کشف دوره ابتدائی من)
اما آنها که با « نورِ عقل و نبوّت » نگاهشان « آخرتی » است « فورانِ کوثری و رحمة للعالمین » دارند و « إیتاء و عطا و إطعام و اکرامِ » آنها فقط برای جلب نظر خداست و « أجر و تشکر » نیز نمي‌خواهند:
إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُريدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً (انسان/9)
اما افرادِ « بی‌تعقلِ ظاهربینِ دنیازده و کوردل » از « ترس فقر » یا ازدواج نمی‌کنند تا بچه‌دار نشوند، یا فرزندانشان را « سقط » مي‌كنند و « می‌کُشند »: وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ ... (اسراء/31)
آنها چنان در « پيلة خودخواهی و جهالت » اسير و محبوسند که اگر مالكِ همة خزائن الهي هم باشند مثل « كويري تشنه » همه چيز را براي خود مي‌خواهند و چيزي به ديگران نمي‌بخشند و از انفاق مي‌گريزند:
قُلْ: لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي، إِذاً لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْإِنْفاقِ ... (إسراء/100)(پناه بر خدا)
