سلام استاد،رسیدگی به پدرمادرخودوهمسرکه درقران سفارش شده وتاحدامکان تلاش میکنیم اطاعت امرکنیم امابعضی مواقع پدرمادرهای پیرتوقعاتشان برای مافرزندان که خودمان صاحب همسروفرزندانی هستیم ووقتمان رابایدتنظیم کنیم که به خانواده خودمان هم برسیم ازحدتوان وبرنامه ماخارج است این میشودکه یاازجان ووقت استراحتمان میزنیم ویاازهمسروفرزندانمان تاتوقع آنهارابزطرف کنیم تمام خانواده رابه امراینکه پدرمادرهستندوبایدمطیع امرشان باشیم وپیرهستندوناتوان قانع میکنیم امافرزندانمان یاوضع اقتصادیمان برای هربار رفت وآمدپیش آنهابعضی وقتهاحتی برخلاف میلمان اجازه برطرف کردن توقع آنهارانمیدهد،دراین مواقع عذاب وجدان میگیریم ومیترسیم که خداازماراضی نباشد!چه کنیم؟ درموردخانواده همسرم بعضی مواقع من به اجبارایشون رابه سرزدن به خانه مادرپدرش سوق میدهم وازعاق والدین واطاعتشان درقران وسفارش احسان به پدرمادررامیدهم ولی همسرم میگویدبتوربطی نداره پدرمادرمن هستند،آیامازن هااگرهمسرمان دلش نخواهدیابنابه هرمشکلی باپدریامادرش کمتربخواهدخانه پدرمادرش برودبایدتلاش کنیم که این اتفاق نیفتدیادراین مواردهم به گفته همسرمان توجه کنیم؟هرچندهیچ مادرشوهری فکرش راهم نمیکندکه عروسش بزورپسرش رابه خانه پدرمادربیاورد،بیشترمواقع نرفتن های خانواده پسرمتاسفانه به پای عروس نوشته میشود،هرچندکه اگرچنین باشدبرایم مهم نیست،خدامیداند ودلهاباخبراست.
علیکم السلام. بانوی محترم؛ شما با خطبه ازدواج متعهد شده‌اید که در همه امور فقط و فقط با همسر محترمتان هماهنگ باشید. پس لطفا اگر قصور و تقصیری را از همسرتان در هر زمینه‌ای می‌بینید ابتدا باید با جهاد همسرداری و دلبری‌های هنرمندانه، ایشان را مجذوب خود کنید و بعد با هنر هدایت نامحسوس خود و با پرسشهای هنرمندانه، توجه ایشان را به آن موارد جلب کنید. اما چون در قبال رفتار ایشان و دیگران کمترین مسئولیتی ندارید پس هرگز نباید از نق زدن، اعتراض، انتقاد، عیبجوئی، ایرادگیری، نصیحت و دلسوزی استفاده کنید. در ارتباط با والدین سببی و نسبی نیز خداپسندانه اینست که با نظر همسرتان هماهنگ باشید و هنرمندانه و غیر مستقیم نظر ایشان را إصلاح کنید.
