قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا ۚ إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ایت این صدقت الرویا به معنی این نیست که تو فکر کردی رویای تو صادق است در صورتیکه نباید برایت حجت می‌بود یعنی ابراهیم علیه السلام تصور کرده که رویایش امر الهی بوده در صورتیکه اگر تعقل میکزد میفهمید که خداوند هرگز دستور به ذیح فرزند نمیدهد و خودش هم شک داشت زیرا با اسماعیل مشورت کرد که نظرت چیه؟ در صورتیکه اگر یقین داشت نیاز به مشورت نبود چرا که امر الهی مشورت ندارد اگر عاطفه بوده چگونه در مورد بردم هاجر به بیابان همراه طفل مشورت نکرد لطفا تبیین فرمایید

با سلام مجدد. پاسختان قبلا تقدیم شد.