سلام استاد. روزتون بخیر. استاد من تا الان سعی کردم رابطه متعادلی با همه سبک آدمی داشته باشم اما الان تقریبا پنج ساله توی یک مورد گیر کردم. یک نفر از دختر نزدیکان هستن که زندگی هامون به دلایلی خیلی باهم گره خورده اما هربار معاشرت معمولا اجباری با ایشون بشدت حال منو بد میکنه و من اصلا اهل درگیری فکری نیستم اما گاهی تا چند روز دچار درگیری ذهنی میشم از نوع رفتارشون با من. باهم خیلی نزدیک هستیم. ایشون و مادرشون یک مقایسه ای با من دارن و شخصیت های مغروری هستن و خیلی با غرض و تیکه کنایه با من رفتار می کنن.مادرم همیشه میگفت درکشون کن شرایطشون سخته ولی این دفعه خودش موند که سر هیچی با من قهر میکنه و بد رفتاری و بی محلی می کنه یا مادرش حرف هایی میزنه که منو اذیت کنه و حالمو بگیره. واقعا انقدر این قضیه برام دغدغه شده جزو دعاهای اصلیم شده چکار کنم که رابطم با این ها به تعادل برسه، شرایط کنار گذاشتنشون رو ندارم.اما رفتارهای مغرضانه شون دیگه خیلی آزارم میده، گاهی هم خیلی محبت و حمایت دارن ازم اما ترجیح دادم اگه راهی باشه حمایت هاشون نباشه اما این رفتار مغرضانه هم تموم شه.از یک طرف عذاب وجدان هم دارم چون یتیم هستن. ممنون میشم با راهنماییتون کمکم کنید.

علیکم السلام. لطفا 1ـ دوستی‌های دوران مجردی را کنار بگذارید، 2ـ با انس روزانه با کلام الله عقلانیت و خداباوری و توکل و ظرفیت خود را تقویت کنید، 3ـ بدون همسرتان با هیچ أحدی معاشرت نکنید تا حرمت شما حفظ شود.