بسم الله الرحمن الرحیم سلام و عرض ادب استاد بزرگوار از پاسخ شما بسیار متشکرم در راستای جوابی که شما به پرسش بنده داده بودید ، در قدم اول دو سوال جدید برایم پیش آمد. ۱- برای این که علم نهفته و بالقوه ام، بالفعل شود چه شرایط مناسبی باید فراهم شود ، تا آن خود را رشد دهد و مرا به جواب سوال هایم برساند، به طوری که از هر غیری بی نیاز شوم ؟ ۲- با توجه به این که برای رشد و شکوفایی بذر وجودی هر کس نیاز به یک کشاورز است ، آن رسول ظاهری برای من کیست؟ آیا قرآن است؟ و یا ...؟

سلام و رحمت الهی بر شما نورچشمی پاک و مشتاق فهمیدگی. 1ـ دانه باید در زیر خاک مرطوب و در تاریکی قرار بگیرد تا عشق به نور او را از پوسته و لاک خودخواهی بیرون بکشد و به رویش بکشاند و به محضر نور برساند. انسان نیز باید در معرض انواع مسائل و مشکلات و سختی‌ها قرار بگیرد تا استعدادها و قابلیت و لیاقت او شکوفا شوند. لذا افراد بسیاری به باشگاههای ورزشی، به مربیان و معلمین خصوصی، به کلاسهای کنکور، به آموزشگاهای مختلف ... پول می‌دهند و خود را با مسائل و مشکلات سخت مواجه می‌کنند تا به بالاترین رشد و خودشکوفائی برسند. خالق علیم حکیم ما نیز همه افراد، أشیاء و حوادث را در کنار ما قرار داده تا به بهانه‌ آنها ما لهو و لعب و لغو و خودخواهی‌ها و تکروی‌های کودکانه را کنار بگذاریم و رشد عاطفی و رشد اجتماعی و رشد سیاسی پیدا کنیم و عضوی زنده و فعال و مفید در اُمت اسلامی باشیم و برای تحقق عدالت و أمنیت و برافراشته شدن پرچم حق در جهان مجاهدت و بندگی عاقلانه و مؤمنانه خود را إثبات نمائیم. پس اینکه نوشتید: از غیر بی‌نیاز شویم از یک نظر درست است و از یک نظر نشدنی است. اگر منظور شما این باشد که باید همه توجه ما باید به خالقمان باشد و از هر مخلوقی باید خود را بی‌نیاز بدانیم درست است، اما اگر منظور شما این باشد که بی‌واسطه و بی‌وسیله به کمال برسیم، قطعا نشدنی است. زیرا هیچ دختر و پسری بدون ازدواج، توانمندیهای زنانه و مردانه آنها شکوفا و نیازهای مردانه و زنانه آنها إقناع نمی‌شود، هیچ زن و شوهری نیز بدون فرزندآوری زیبائی‌های پدر و مادر بودنشان نمایان نمی‌شود، هیچ پزشکی نیز بدون بیمار علم و تجربه و ابتکارش معلوم نمی‌شود، علم هیچ معلمی بدون دانش‌آموز و علم هیچ استادی نیز بدون دانشجو ظهور پیدا نمی‌کند، و هزاران مثال دیگر. همه اختراعات، ابتکارات، مصنوعات و پیشرفت علم و تجربه بشر فقط به واسطه و به سبب و به وسیله افراد، أشیاء، حوادث و مشکلات رخ داده‌اند. به عبارت دیگر مخلوقات با اینکه جمعی هستند اما می‌توانند مانند یک مگس یا یک ماهی در تنگ آب یا یک قناری در قفس تنها زندگی کنند اما انسان تنها مخلوقی است که باید إجتماعی باشد زیرا در تنهائی نمی‌تواند زندگی کند و به هیچ رشد و کمالی نیز نمی‌رسد. پس انسان از یک منظر به وجود ملائکه، أنبیاء، أولیاء، آباء، أجداد، والدین، مردم خوب و بد، أجنّه، إبلیس، حیوانات، گیاهان، جمادات نیازمند است و از منظر دیگر فقط به خالق خود نیازمند است و همه مخلوقات فقط نقش واسطه و وسیله و اسباب را ایفاء می‌کنند. 2ـ زارع افراد بشر در حقیقت فقط خالق آنهاست: نَحْنُ الزَّارِعُونَ (واقعه/64) اما هر گونه رزق علمی، معرفتی، عاطفی و مادی و زمینه رشد همه افراد بشر و همه مخلوقات فقط از طریق و به واسطه أهل البیت نبوّت صلوات الله علیهم و نوّاب خاص و عام آنان و مؤمنین واقعی به آنها می‌رسد. لذا دختران و پسران اگر عاقل و بالغ شده باشند باید به حکم رسول باطنی خود برای خود در مسائل شرعی بهترین مرجع را شناسائی و اطاعت کنند و برای زندگی خود مطیع کلام الله و مطیع رسول و رهبر منصوب الهی در هر زمان باشند تا به حق هدایت شوند: يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا؛ أَطيعُوا اللَّهَ وَ أَطيعُوا الرَّسُولَ ... (محمّد/33) وَ إِنْ تُطيعُوهُ تَهْتَدُوا ... (نور/54) .. إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُوني‏ يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ ... (آل‌عمران/31)