سلام علیکم جناب استاد ، این نفس چرا با لذت پرورده میشه؟ و چرا اینقدر سفارش شده که از لذات حتی حلال ( در عرفان) دوری کنیم آز غذای خوشمزه که دوست داریم ، از گشت و گذار و مهمانی و زینت و ...البته نه اینکه اعتراضی داشته باشم بلکه به روشنی برایم رابطه لذت و پرورده شدن نفس را نمی‌فهمم زیرا بسیاری از اساتید عرفان را که زندگی‌شان را مرور میکنم در رابطه با سیر و سلوک خیلی براین نکته پافشاری دارند؟ مثلا اینکه عارفی نمک به هندواندمیزد تا لذت از خوردنش نبرد خوب اگر لذت ببریم چه اتفاقی میافته؟ من هر وقت غذای میخورم از خدای خودم تشکر میکنم که این لذت را به من بخشیده اما وقتی این مطلب را می‌شنوم خجالت میکشم و رابطه ان را نمیفهمم که چرا نباید از نعمتهای خداا آنکه حلال است را خود را منع کنیم ؟؟ نه اینکه نمی‌خواهم بلکه میخام برام علتش جا بیفته و چرایی ان را دریابم حتی در مکتب بودایی هم این نکته هست که نباید از طعم غذا لذت برد بلکه فقط باید برای اینکه سلامت باشیم اندکی غذا بخوریم میدانم درست است عقلانی و دستور است اما میخوام قلبم ارام بگیره با تشکر

علیکم السلام. یکی از سه هنری که هر مسلمانی باید آن را بلد باشد شنا کردن یا سِباحه است. شِنا یعنی: نگذاریم آب از بیرون بر درونِ ما غلبه کند یعنی: تلاش برای غلبه درون بر مهاجمِ بیرونی. پس تسبیح (هم ریشه با سباحه) یعنی: دائما نگذاریم محبت هیچ مخلوقی در قلب ما (که حرم الهی است) جای محبّتِ خالق را بگیرد و هیچ مخلوقی (حتی یک آن) محبوب و معشوق و معبود ما نشود. لذا برای عبد عاقل عارف عاشق، لذت إطاعت و تبعیت از معشوق و لذت پیروزی بر شهوات نفسانی بسیار لذیذتر از لذت حسی فانی است. عبدِ عاقلِ عارفِ عاشق به هیچ چیزی علاقه، وابستگی و دلبستگی ندارد و وارسته و مؤمنانه موحّد شده و شاءِ خود را با شاء الهی یکی کرده و دیدنِ مناظر زیبا، شنیدن صوتِ دلنشین، چشیدن، خوردن، نوشیدن و ازدواج را فقط برای تکلیف و با نیت قربه إلی الله انجام می‌دهد.

سلام مجدد پس باید تمام خوش امدنهایمان غیر خدا نباشد درست متوجه شدم؟

سلام و رحمت الهی بر شما. بله، ظاهرا موحّد فردی است که عاقلانه، مؤمنانه و صبورانه همه تمایلات، کشش‌ها و گرایشات، افکار، گفتار،رفتار و موضعگیریهای خودش را با خالق متعال یکی کرده است.