فَإِذَا مَسَّ ٱلْإِنسَٰنَ ضُرٌّ دَعَانَا ثُمَّ إِذَا خَوَّلْنَٰهُ نِعْمَةً مِّنَّا قَالَ إِنَّمَآ أُوتِيتُهُۥ عَلَىٰ عِلْمٍۭ بَلْ هِىَ فِتْنَةٌ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ

پس چون سختی و آسیبی به انسان برسد، ما را می‌خواند، سپس همین که از جانب خود نعمتی به او عطا کنیم، می‌گوید: «[این] نعمت‌ها را فقط بر پایه‌ی دانش و کاردانی خودم به من داده‌اند!» [چنین نیست!] بلکه آن نعمت وسیله‌ی آزمایش است؛ ولی بیشتر مردم نمی‌دانند.