یک دقیقه با وحی شماره 99

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 99)

هشدار: « همة تلاشهایِ دشمنانِ خدا » مانندِ « ‌خاکسترِ در طوفان » نابود می‌شود.

انسان، « هُویتی » دارد که « نشانِ » از « هستی و روح و ربوبیّتِ خالقِ » اوست و « ماهیتی » دارد که « چیستی » و « جنس » و « مخلوقیتِ » او را مشخّص می‌کند و « مرکبی » برای زندگی اوست. 

انسان « فقط » بر مبنایِ « هُویتِ » خود می‌تواند « رشد » کند و « عاقل » و « عاشقِ کمال » شود و « محبوب و مقصود و مقصد » داشته باشد و پلّه‌هایِ « تکامل » و « تعالی » را بپیماید و خودش را به « کمالِ مطلق »،« نزدیک » کند و « أسماء، صفات و إرادة الهی » را از خود « نمایان » سازد.

پس اگر او « جاهلانه » و « خودخواهانه »،« ربوبیّتِ خداوند » و « مخلوقیّتِ خود» را « إنکار » کند، قطعاً « بیهُویتِ، بی‌مقصد و بی‌آرمان » می‌شود و در « گمراهی بسیار دوری » منزوی می‌ماند:

إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا  ...  قَدْ ضَلُّوا ضَلالاً بَعيداً (نساء/167)

فردِ « خودخواهِ مُنکرِ خدا » علاوه بر « گمراهی »،« خصوصیاتِ إنسانیِ » خود را نیز از دست می‌دهد و مثلِ یک « غُدّة سرطانی » و « حیوانی وحشی »،« بسیار خطرناک و درّنده » و مثلِ « سنگ »، « بی‌عاطفه » و مثلِ « أبولهب »،« آتش‌أفروز » و مثلِ « زنِ او »،« آتش‌بیارِ إغتشاشات » می‌شود:

تَبَّتْ يَدا أَبي‏ لَهَبٍ وَ تَبَّ (1) .... وَ امْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ (مسد/4)

این افرادِ « خودخواهِ متوهّمِ تراریختة وحشیِ درّندة بی‌عاطفة حق‌ستیز »،« هیزمِ جهنّم » هستند:

إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا ... أُولئِكَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ (آل‌عمران/10)

« حقّ‌ستیزانِ متوهّم »،« ثروت‌اندوزی، قدرت‌طلبی، موذیگری، ظُلم، جنایت، خیانت و خباثتِ‌ » خود را « آبِ حیات » می‌پندارند اما در این « سرابِ فریبنده » همواره « مضطرب و متفرّق و سرگردان » هستند: 

وَ الَّذينَ كَفَرُوا أَعْمالُهُمْ كَسَرابٍ بِقيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ ماءً حَتَّى إِذا جاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً ... (نور/39)

این « زالوصفتانِ خودخواهِ خودپرست » می‌توانند با « مکیدنِ خونِ مردم » مثلِ نمرودها، فراعنه، معاویه‌ها، صهیونیست‌ها و استعمارگرانِ جهانخوار، « متورّم » شوند اما « همة تلاش‌هایِ ظالمانة آنها » مانند « خاکسترهائیِ در معرضِ تندبادِ روزی طوفانی »،« پراکنده » و « نابود » می‌شوند:

مَّثَلُ الَّذِينَ كَفَرُواْ بِرَبِّهِمْ أَعْمَالُهُمْ كَرَمَادٍ اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيحُ فِي يَوْمٍ عَاصِفٍ لاَّ يَقْدِرُونَ مِمَّا كَسَبُواْ ... (إبراهیم/18)

(مِثال آنها كه خدایشان را انكار کردند، همة رفتارهايشان به خاكسترى مى‏ماند كه بادى تند در روزى طوفانى

بر آن بوزد از آنچه به دست آورده‏اند هيچ بهره‏اى نمى‏برند، اين همان گمراهى دور و دراز است.)

خدایا؛ یاریمان کن عاقل و مؤمن باشیم و غافل، جاهل، متوهّم، خودخواه و حق‌ستیز و جهنّمی نشویم.