یک دقیقه با وحی شماره 128

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 128)

« برای غلبه بر ‌جالوتِ درون و بیرون و رسیدن به أنهارِ بهشتی چه باید کرد؟ »

« نبردِ » بینِ « حق و باطل » از پیدایشِ انسان در زمین « شروع » شد و تا آخرین افرادِ بشر إدامه دارد و همواره یک نفر به نمایندگی از « خدا » و فردی به نمایندگی از « شیطان و نفسِ أمّاره » (مانند: جناب هابیل و قابیل، حضرتِ إبراهیم و نمرود، حضرتِ موسی و فرعون، حضرتِ طالوت و جالوت) این دو جبهه را رهبری می‌کنند و مردم در همة أبعادِ زندگیِ خود یا عاقلانه « تسلیم و مطیعِ سفیرِ خالقِ » خود می‌شوند و از « حقّ »، « تبعیت » می‌کنند و به سعادت أبدی می‌رسند و یا « باید » خواه ناخواه « اسیرِ نفسِ أماره » باشند و با سازِ ذلت‌آفرینِ « شیاطین » بسازند و در « سرابِ پوچی، گردابِ بیهودگی و آتشِ جهنّم » بسوزند:

ذلِكَ بِأَنَّ الَّذينَ كَفَرُوا اتَّبَعُوا الْباطِلَ وَ أَنَّ الَّذينَ آمَنُوا اتَّبَعُوا الْحَقَّ مِنْ رَبِّهِمْ ... (محمّد/3)

قرآن برای تفهیمِ این نکتة مهم می‌فرماید وقتی حضرتِ « طالوت » علیه السلام با زحمت توانست قومِ خود را برای « جهادِ با جالوتِ ستمگرِ آن زمان » راضی و آماده کند و به میدانِ جهاد بکشاند به آنها گفت: خداوند برای « آزمایش‌ِ » شما « نَهری » مقابلتان پدید آورده که اگر از آن « بنوشید از من نیستید » (و حتماً هدایت نمی‌شوید) و هر که از آن « نخورد » ـ جز یک جرعه یا یک کفِ دست ـ حتماً « از من است »:

فَلَمَّا فَصَلَ طالُوتُ بِالْجُنُودِ قالَ: إِنَّ اللَّهَ مُبْتَليكُمْ بِنَهَرٍ

فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي وَ مَنْ لَمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّي إِلاَّ مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَـةً بِيَدِهِ ... (بقره/249)

« نَهر » مایعاتِ مختلفی را جاری می‌کند. مثل: أَنْهارٌ مِنْ ماءٍ، أَنْهارٌ مِنْ لَبَنٍ، مِنْ خَمْرٍ، مِنْ عَسَلٍ (محمّد/15)

احتمالاً این « نَهری » که سفیرِ خدا آن را برای غربالِ نهائیِ آن مجاهدین « ممنوع » کرد مثالِ « دنیا » است که اگر با جذّابیتش « محبوبِ » انسان شود او را « زمین‌گیر » و « کور » می‌کند و به « عطشی » پایان‌ناپذیر گرفتار و از « رشد و تعالی » باز می‌دارد و از هر « جهاد و موفقیتی » نیز محروم می‌سازد و أکثرِ آن قوم مقهورِ جالوتِ درون و مجذوبِ آن نهر شدند و گفتند امروز توانِ جهاد با جالوت (بیرون) را نداریم:

... فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلاَّ قَليلاً مِنْهُمْ  ... قالُوا: لا طاقَـةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ ... (بقره/249)

طبقِ نقلی، فقط « 313 نفر » از آنها عاقلانه « آزمایش » و « حمایتِ إلهی » را باور کردند و مؤمنانه بر « نفس أمارة » و « جالوتِ درونِ » خود « غالب » شدند و « أمرِ ولیِ خدا » را إطاعت و به نصرتِ الهی « إعتماد » کردند و با « عزم و همّت و جهادِ أصغر » توانستند « جالوتِ بیرون » را نابود کنند:

... قالَ الَّذينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ: كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَليلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ ... (بقره/249)

« خدایا؛ معرفتِ آن 313 نفر را روزیمان کن تا در نهرِ دنیا غرق نشویم و با اطاعت از أولیائت به أنهارِ بهشتی برسیم. »