یک دقیقه با وحی شماره 11

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 11)

چگونه « فاسق بودن » خودمان را « بفهمیم؟ »:

نکتة اول: « علاقه » به: « 1ـ پدر و 2ـ فرزند و 3ـ برادر و 4ـ همسر و 5ـ بستگان »،

و « 6ـ اموال و 7ـ شغل و 8ـ خانه » تا حدودی برای همگان، « طبیعی » است.

حال اگر این « 8 علاقه » را در « يك كفة ترازو » بگذاريم و « عشق و محبّت و شوقِ » مان به: 

« 1ـ قرآن و 2ـ سفیرِ او و 3ـ جهاد براي حاکمیّتِ الله » را در « كفة ديگر ترازوی وجدانمان » بگذاريم و « وزن كفة اول »،« بیشتر » از « کفّه دوّم » باشد، نشانة اینست که « فاسق » شده‌ایم.

(یعنی: از فطرتمان و از مسیر حق، منحرف شده‌ایم زیرا اگر بر سر دو راهی قرار بگیریم، مجموعه اول را ترجیح می‌دهیم.)

قُلْ: إِنْ كَانَ آبَاؤُكُمْ وَ أَبْنَاؤُكُمْ وَ إِخْوَانُكُمْ وَ أَزْوَاجُكُمْ وَ عَشِيرَتُكُمْ

وَ أَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَ تِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَ مَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا، 

« *أَحَـــبَّ إِلَيْكُمْ* » مِنَ: « اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ جِهَادٍ فِي سَبِيلِهِ »

فَتَرَبَّصُوا حَتَّى يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ (توبه/٢٤)

نکته دوم: « إنفاق » براي « كم كردنِ فاصلة امّت با امام و نظام اسلامی » است. اما چون فاسقین، 

« خدا و سفیرِ او » را قبول ندارند و به عقل و شرع و نظام اسلامی احترام نمی‌گذارند و با خودخواهی و دنیاپرستی، « هر کار نامشروعی » را انجام مي‌دهند، لذا « انفاقِ منافقانة » آنها هرگز قبول نمي‌شود:

قُلْ: أَنْفِقُوا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا لَنْ يُتَقَبَّلَ مِنْكُمْ إِنَّكُمْ كُنْتُمْ قَوْمًا فَاسِقِينَ (توبه/٥٣)

وَ مَا مَنَعَهُمْ أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقَاتُهُمْ إِلا أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ

وَ لا يَأْتُونَ الصَّلاةَ إِلا وَ هُمْ كُسَالَى وَ لا يُنْفِقُونَ إِلا وَ هُمْ كَارِهُونَ (توبه/٥٤)

و به خاطر همین کفر و انکار آنها، خداوند با هیچ استغفاری، فاسقین را نمی‌آمرزد و حمایتشان نمی‌کند:

اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ

ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَفَــرُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ (توبه/80)