یک دقیقه با وحی شماره 109

« هر جمعه، یک دقیقه با وحی: » (شماره: 109)

« دشمنانِ خداوند »،« مخلوقِ کدام خدا » هستند؟

همة مخلوقات، « مظهرِ إرادة خداوند » و « در حال تسبیح » هستند و همان « نقش و رفتاری » که برایشان مقدر شده را ابراز می‌کنند و یکدیگر را « شکار » می‌کنند اما با هم « هیچ عداوتی ندارند. »

« إبلیس » اولین مخلوقی است که « متمرّد و شیطان » شد و فقط با « انسان »،« عداوت » می‌‌ورزد:

إِنَّ الشَّيْطانَ لِلْإِنْسانِ عَدُوٌّ مُبينٌ (یوسف/5)

و « انسان »« تنها مخلوقی » است که به خاطرِ « عداوت » با « خود و هم‌نوعِ خود و خالقِ خود »، از « بهشتِ نخستین » موقّتا « إخراج » و (برای عاقل و متدیّن و مؤدّب و مسبّح شدن) در زمین مستقر شد:

وَ قُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَ لَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ ... (بقره/36)

برخی از مردم با آفرینندة خودشان و ملائکه، سفیران الهی، حضرت جبرئیل و میکائیل نیز دشمنی می‌کنند: 

مَنْ كانَ عَدُوًّا لِلَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ رُسُلِهِ وَ جِبْريلَ وَ ميكالَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِلْكافِرينَ (بقره/98)

نکتة مهم: « همة » مخلوقاتِ جهان (بدون إستثناء) « مظهرِ إراده و أسماء و صفاتِ زیبایِ الهی » هستند، پس « دشمنانِ خداوند علیم حکیم »،« افرادِ متوهّم و بیماردل و کوردلی هستند که (مثلِ سلول‌هایِ سرطانی) « هوایِ نفسِ » خود را « خدایِ خود » قرار داده و خودخواه، خودپرست، حقّ‌پوش، حقّ‌گریز، حقّ‌ستیز و « ظالم و کافر » و « أهل مقایسه » شده و « حسادت، بُخل و رذائل نفسانی » خود را بروز می‌دهند:

أَ رَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ؟ ... (فرقان/43) ... وَ خَتَمَ عَلى‏ سَمْعِهِ وَ قَلْبِهِ وَ جَعَلَ عَلى‏ بَصَرِهِ غِشاوَةً ... (جاثیه/23)

لذا « دشمنی و عداوت »،« مخلوقِ ذهنِ آشفته فردِ ظاهربین و سطحی‌نگری » است که « خلافِ: عقل، وجدان و فطرتِ خود » عمل می‌کند و با « تعالیمِ حیاتبخشِ خالقِ » خود « ضدیّت » می‌ورزد. 

بنابراین « أَعْداءُ اللَّهِ » همان « کافرانِ حقّ‌ستیزی » هستند که با « هر سخنِ حقّی دشمنی » دارند:

وَ قالَ الَّذينَ كَفَرُوا لا تَسْمَعُوا لِهذَا الْقُرْآنِ وَ الْغَوْا فيهِ لَعَلَّكُمْ تَغْلِبُونَ (فصلت/26)

(و آن کافرانِ حق‌ستیز گفتند: به اين قرآن گوش ندهيد و شُبهه و شایعه در آن اندازيد (تا در نابودی حق) پيروز شويد.)

ذلِكَ جَزاءُ أَعْداءِ اللَّهِ النَّارُ لَهُمْ فيها دارُ الْخُلْدِ جَزاءً بِما كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ (فصلت/28)

(آری، سزاىِ دشمنان خداوند آتشی است كه برای همیشه در آنند زیرا آیات صامت و ناطق ما را انكار مى‏كردند.)

بنابراین « أَعْداءُ اللَّه » به خودشان « ظُلم » می‌کنند و خود را در « ظُلمتِ آتشِ جهنّم » قرار می‌دهند: 

وَ يَوْمَ يُحْشَرُ أَعْداءُ اللَّهِ إِلَى النَّارِ ... (فصلت/19)

« خدایا؛ ما را از ظاهربینی، دنیاطلبی، تبعیت از هوای نفس، ظلم به خود و از حقّ‌ستیزی و آتشِ جهنّم برهان. »