منظومه قرآنی شماره 25
منظومه قرآنی شماره 25

منظومه قرآنی شماره 25

منظومه‌ شماره ( 25 ):{ بخش سوم سوره: فجر (89) آيه: 21 تا 30 }

كَلاَّ، إِذا دُكَّتِ الْأَرْضُ دَكًّا دَكًّا (21) وَ جاءَ رَبُّكَ وَ الْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا (22)

چنین نیست (که می‌پندارید) وقتی زمين در هم كوبيده شود * و (فرمانِ) خدایِ تو و ملائکه مرتّب‏ بیايند.

ـ دَكًّا: (دکه، دکان)(محلِ همواری که حواس را منحرف نمی‌كند اما نیازهایِ او را برطرف مى‌کند.) همة زمین کوبیده و صاف می‌شود.

ـ حضرت امام رضا صلوات الله عليه فرمودند: مراد از « جاءَ رَبُّكَ »،« يَأْتِيَ أَمْرُ رَبِّكَ » (فرمانِ خدایت مى‌آيد) می‌باشد.

ـ خداوند در قيامت، برای حسابرسی دقیق افرادِ بشر، ربوبیّت مطلق خود را نمایان می‌کند.

ـ در صحنة قيامت، همة ملائکه با رعايت نظم و ترتیب خاصی، برای حسابرسی افراد بشر حضور خواهند دا‌شت.

وَ جي‏ءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ         يَتَذَكَّرُ الْإِنْسانُ وَ أَنَّى لَهُ الذِّكْرى‏ (23)

و آن روز تا جهنّم را بیاورند، انسان (تکالیفش را) به یاد می‌آورد اما آن یادآوری سودی برایش ندارد.

ـ مراد از « وَ جِي‌ءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ » نیز ظاهراً « تجسم أعمال انسان » و مانند آیة: « بُرِّزَتِ الْجَحِيمُ » است.

يَقُولُ يا لَيْتَني‏ قَدَّمْتُ لِحَياتي‏ (24) فَيَوْمَئِذٍ لا يُعَذِّبُ عَذابَهُ أَحَدٌ (25) وَ لا يُوثِقُ وَثاقَهُ أَحَدٌ (26)

(در آن روز هر انسانی) می‌گوید كاش براى زندگانىِ (أبدى) خود (چيزى) آماده کرده بودم. * پس در آن روز هيچ فردی مانند مجازات او مجازات نشود. * و هيچ فردی مانند دربندشدن او دربند نشود.

ـ طبقِ فرمایشِ قرآن، انسان برای حضورِ در بهشتِ رضوانِ الهی باید از اینجا توشه و قابلیتِ لازم را برای زندگیِ همیشگی در آنجا تهیه کند، زیرا زندگی حقیقی و جاودانه فقط زندگى در قيامت و در قربِ باری‌تعالی است.

ـ قیامت، زمانِ حسابرسی دقیق أعمالِ مردم است و از آنها که با اینهمه تذکر و هشدار، ذاکر نمی‌شوند و غافل و کافر و منافق می‌مانند هیچ عذری پذیرفته نمی‌شود و هیچ راه فراری هم ندارند و باید در حسرت و تأسّف بمانند.

ـ چون هر انسانی در دنیا قطعاً از عقل و إختیار برخوردار است، لذا مجازاتِ او، مخصوص به شرائطِ خود او است.

ـ گاهی در دنیا، رفتارهایِ غیر مجاز، کیفرِ مشابهى دارند، امّا در قیامت، مجازات هر فرد متناسب با شرائط اوست. 

يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّـةُ (27) ارْجِعي‏ إِلى‏ رَبِّكِ راضِيَـةً مَرْضِيَّـةً (28)

اى نفس مطمئنه؛ * (هر وقت) راضی و خشنود و موردِ پسندِ خدا (شدی) به سوى خدایت بازگرد.

ـ انسان دائما با نفس أمّاره و نفسِ لوّامة خود باید عاقلانه مبارزه کند تا در هر وضعی ذاکر باشد و بتواند مؤمنانه به نفس مطمئنه و آرامش روانی و به مقام رضایت برسد و همة أبعاد زندگی خود را مانند حضرات أئمة أطهار صلوات الله علیهم با تعالیم الهی تراز و تنظیم کند و مقبولِ نظامِ الهی شود و به رضوان و مقام قربِ الهی برسد.

ـ نشانة اطمینان انسان و رضایتِ خدا از او اینست که از خصوصیاتِ جسمیِ خود و از همة آزمونهایِ الهی راضی باشد.

ـ هر که در مرتبة نفس أمّاره و نفس لوّامه متوقف بماند هرگز به رضایتمندی نمی‌رسد و مقبولِ خدا نیز نمی‌شود. 

فَادْخُلي‏ في‏ عِبادي (29) وَ ادْخُلي‏ جَنَّتي‏ (30)

پس (با این دو شرط) در جمعِ بندگانِ (برگزیدة) من وارد شو * و (برای همیشه) به بهشتِ (لقاءِ) من درآی.

ـ فقط هویتِ خدائیِ انسان می‌تواند مخاطبِ خدا باشد و دعوتِ او را بفهمد اما ماده‌گراها دعوت خدا را نمی‌فهمند.

ـ بهشت، برای آنهائی است که در دنیا، زوجیت و مسؤلیتِ إجتماعی را پذیرفته‌ و از خودخواهی گریزان باشند. 

ـ ظاهراً بهشت، انواع و درجاتِ مختلفى دارد که بالاترین آنها « وَ ادْخُلي‏ في‏ عِبادي وَ ادْخُلي‏ جَنَّتِي » می‌باشد.

 

« خدایا؛ یاریمان کن تا همیشه ذاکر و مطمئن باشیم و غافل و خودخواه نباشیم و به مقامِ رضایت برسیم. »

منظومه قرآنی شماره 25 تصویر پیوست
فایل صوتی
خانه
مقالات
دوره ها
اطلاعیه ها
ورود
به آسمان نگاه کن ورود به سایت