منظومه قرآنی شماره 20
منظومه قرآني شماره ( 20 ):{ بخش دوم سوره: علق (96) آيه: 9 تا 19 }
أَ رَأَيْتَ الَّذي يَنْهى (9) عَبْداً إِذا صَلَّى؟ (10)
آيا ديدى آن را كه باز مىداشت؟ * بندهاى را وقتی که نماز به جا مىآورد؟
ـ أَ رَأَيْتَ: آیا دیدی؟ مؤمن به عنوانِ خلیفة خدا باید انحرافاتِ مهمِ فرهنگی جامعه را رصد کند و از آنها مطلع باشد.
ـ خواصِ جاهل (مثلِ ابوجهل و ابولهب) با توهّم بی‌نیازی، طغیان می‌کنند و دیگران را از توجّه به خدا باز می‌دارند زیرا نماز و توجّه به خدا مانعِ هر نوع طغیانگری است لذا همة افرادِ خودخواه و طغیانگر، مخالفِ نماز و معنویات هستند.
ـ صَلَّى یعنی: او با نماز به توجّهِ عاقلانه و مراقبتِ مؤمنانه رسید تا زندگیِ خود را از هر تخلّف و آتشی حفظ کند.
ـ نماز، اولین إقدام برای رهائی از هر نوع غفلت، انحراف، تخلّف، فحشاء و منکر و اولین نشانة بندگیِ خداوند است.
ـ کودکان ناآگاهانه در نماز مزاحم والدینِ خود می‌شوند اما طغیانگرانِ کافر به نیابتِ از شیطان، عمداً مانعِ نماز و توجّه مردم به خدا می‌شوند: إِنَّما يُريدُ الشَّيْطانُ أَنْ يُوقِعَ بَيْنَكُمُ الْعَداوَةَ ... وَ يَصُدَّكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ عَنِ الصَّلاةِ ... (مائده/91)
أَ رَأَيْتَ إِنْ كانَ عَلَى الْهُدى؟ (11) أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوى؟ (12)
آیا دیدی (و قبول داری که) اگر او هدايت‌پذیر باشد * يا به انجامِ أوامرِ خدا فرمان دهد (برایش بهتر است؟)
ـ هُدى: رعایتِ « حدودِ » الهی. ـ تقْوى: « پرهیز » دائمی از « إنحراف » از « حدودِ الهی » در انجامِ هر کاری.
أَ رَأَيْتَ إِنْ كَذَّبَ وَ تَوَلَّى؟ (13) أَ لَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرى؟ (علق/14)
آیا دیدی (و قبول داری که) اگر او (عقل و وحی را) دروغ شمارد و مطیع هوایِ نفسِ خود شود (چه آخرتی دارد؟)
آیا او نمی‌فهمد كه خداوند (حتّی خطوراتِ ذهنی و همة گفتار و رفتارِ او را دائماً) مىبيند؟
ـ جالب است که سارقین و رانندگانِ متخلّف با دقّت مراقبند که تخلّفشان را هیچ دوربینی نبیند پس بعد از احساسِ بی‌نیازی، دومین عاملِ طغیان اینست که جاهلین منکرِ حقایق باور ندارند که در کانونِ نگاهِ خداوند قرار دارند.
كَلاَّ، لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ لَنَسْفَعاً بِالنَّاصِيَـةِ (15) ناصِيَةٍ كاذِبَـةٍ خاطِئَـةٍ (16)
او هرگز رها نیست، اگر ترک نکند إعتبارش را می‌گيريم * إعتبارِ ناشی از دروغ و رفتارهایِ غلط.
ـ لَنَسْفَعاً: می‌گیریم. نَّاصِيَـةِ: وِجهه و ماهیت، اعتبارِ همه در اختیار خداست: ما مِنْ دَابَّةٍ إِلاَّ هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها (هود/56)
ـ كاذِبَـةٍ خاطِئَـةٍ: یعنی: دروغگوئی، ریشة همة محاسباتِ غلط و رفتارهای غیرِ مجازِ خواصِ طغیانگر است.
فَلْيَدْعُ نادِيَهُ (17) سَنَدْعُ الزَّبانِيَـةَ (18) كَلاَّ، لا تُطِعْهُ وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ (19) (سجده واجب دارد.)
پس او باید هوادارانِ (بی‌آبرو و فرومایة) خود را بخواند. ما نیز بزودى مأمورینِ آتشبار را فرا می‌خوانيم.
او هرگز رهائی ندارد، پس إطاعتش نکن و (برای رسیدن به بندگیِ خدا) سجده كن و (به حق) نزديك شو.
ـ نادِيَهُ: افرادِ فرومایه و بی‌اعتباریند که برای مزدوری و سیاهی لشکر بودن همیشه آماده و منتظرِ یک ندایند.
ـ زَبانِيَـةَ(جمعِ زبينـة) یعنی: مأمورانی آتشبار که هر أنگل، آفت و مزاحمِ طغیانگری را می‌سوزانند و نابود می‌کنند.
ـ لا تُطِعْهُ: انسانِ عاقل از مسئولینِ متوهّمِ جاه‌طلب و طغیانگری که با نماز مخالفتِ عملی دارند، نباید اطاعت کند.
ـ اسْجُدْ یعنی: خودخواهی را رها کن و با همة توانِ خود در نظامِ حکیمانة الهی استخدام و کارگزار خدا شو و زندگی خود را با تعالیم الهی، تراز و تنظیم کن. زیرا سجده، آغازِ بندگی است: فَاسْجُدُوا لِلَّهِ وَ اعْبُدُوا (نجم/62)
ـ اقْتَرِبْ یعنی: تنها راه سعادتِ بشر، تقرّب به خالق است و تنها عاملِ تقرب به خدا، ولایت‌پذیری از سفیر اوست.
« خدایا؛ یاریمان کن تا عاقلانه از دروغ، خطا و طغیان بپرهیزیم و أهل تقوا، نماز، سجده و تقرّب به تو باشیم. »
