سلام من ۳۵سالمه متاهل لیسانس دارای دو فرزند کوچک عذرخواهم من احساس خودکم بینی دارم میشه راهنماییم کنید؟ البته اطرافیانم رو خیلی مقصر می‌دونم در کودکی خیلی بچه حرف گوش کنی بودم و می‌دیدم پدرو مادرم از کنار من ساده می‌گذشتند ولی با اون خواهری برادری که بهانه گیر بود و زیاد گریه میکرد بیشتر رسیدگی میکردن همین در کودکی و نوجوانی آزارم میداد احساس میکردم دوستم ندارن بعد ازدواج هم همین احساس رو نسبت به خانواده همسرم دارم به اون عروس دامادی که مشکل اقتصادی داره یا درگیر بیماریه بیشتر رسیدگی میکنن و با من کاری ندارن خیلی حس بی ارزش بودن بهم دست میده وقتی میبینم برای کسی مهم نیستم و یه رفتار عادی و سرد از اطرافیان میبینم همسرم هم خیلی خشک و سرد برخورد میکنن

سلام و رحمت الهی بر شما. خودکم بینی و خودبرتربینی محصول مقایسه خود با مخلوق و یکی از اثرات منفی دانشگاه‎های غربزده است، پس اگر با نماز، ذکر، دعا و انس روزانه با کلام الله نگاه خود را عاقلانه و مؤمنانه فقط به خالق خود معطوف کنید و در این ماه نورانی شعبان با خواندن مناجات شعبانیه و دقت در مفاهیم آسمانی آن بکوشید به کمال إنقطاع از غیر خدا برسید چنان مورد توجه الهی قرار می‌گیرید که دیگر محتاج احترام و محبت هیچ مخلوقی نخواهید بود و از رفتار طبیعی و صادقانه و مخلصانه‌ی خود لذت می‌برید. ضمنا وقتی فرزند دوم شما به دنیا آمد حداقل تا چند سال خیلی بیشتر از فرزند اول به او رسیدگی می‌کردید و این رفتار شما به معنای دوست نداشتن فرزند اول نبود. اگر همت کنید و عینک تیره و تار لیسانس را از چشم خود بردارید به روشنی می‌بیند که: مراقبت از بیماران و نیازمندان هرگز به معنی بی‌محبتی به افراد سالم نیست.