سلام حاج آقا استاد بزرگوار انشاالله سال پربرکتی داشته باشید و با شنیدن خبر پیروزی دلم همه مردم شاد بشه. سوالی درباره همسرم دارم که چطور با ایشون رفتار کنم. تقریبا ۲۰ ساله ازدواج کردم و شکر خدا شوهرم مرد خداترس؛ مهربان ؛ اهل تلاش و مسئولیت پذیر و کمکرسان اطرافیانش و تا جایی که از دستش بر بیاد به خانواده خودش و بنده کمک می‌کنه و احترام میگذاره. اوایل ایشون خیلی رفیق باز بودن طوری که چند شب خونه نمیومدن و مغرور و اهل قهر و اهل ابراز علاقه نبودن ؛ خداروشکر چند سالی دیگه رفیق بازی شون کم شده ؛ تشویقشون کردم ادامه تحصیل دادن؛ خانه خریدیم و روزبه روز شکر خدا وضعیت مالی مون بهتر شد. اوایل تمام کار بچه هامون بر عهده من بود ولی کم کم کاری کردم بچه ها وابسته ایشون باشند ؛ هر جا هر کسی می‌گفت بچه ها شبیه شوهرت هستند ذوق میکردم میگفتم شکر خدا ؛ از طرفی وقتی بچه ها کنار همسرم بودن بهشون میگم اگه فقط ی ذره از عرضه پدرتون به ارث ببرید زندگیتون گلستان میشه( اینو واقعا از صمیم قلبم میگما) بعد به شوخی میگم ببینید پدرتون چه خوش سلیقه است چه زنی انتخاب کرده یاد بگیرید و میخندم. موقعی هم که ایشون بیکار شدند خیلی ناراحت بودن. گفتم مدیرتون بدشانس بود که آدمی به سختکوشی و باعرضگی تو رو از دست داد ؛ همه از خداشونه یکی مثل تو براشون کار کنه ؛ تو لایق ی کار بهتر هستی محیط بهتر ؛ یعنی دو هفته نشد بهش زنگ زدن ی کار عالی بهش پیشنهاد شد شکر خدا. حاج آقا استاد بزرگوار مسیله بنده با ایشون اینه ؛ ایشون به فکر سلامتی شون نیست میدونم بنده مادر ایشون نیستم ؛ همش حواسشون به تامین کردن من و بچه هاس ؛ بهشون میگی ناراحت میشن قهر میکنن؛ با شادی با خنده گفتم فایده نداره ؛ بعد که میرم تو خودم و سمت میشم تازه ایشون ی حرکتی میزنه؛ شما میگی زن باید با شیرین زبونی و هدایت نامحسوس با همسرش برخورد کنه پس چرا من هر وقت سرسنگینی میشم ایشون حرکت می‌کنه البته بگمااا تو دلم ازشون ناراحت نیستم ولی تو ظاهر فهمیدم هر چی با ایشون سرسنگینتر باشی ایشون بیشتر حرفتو گوش میده. نمازشم فقط ماه رمضون میخونه البته میگم خداروشکر حالا مگه نمازهای من چجوریه که بخوام به ایشون کیر بدم ولی پسرم که به سن تکلیف رسیده نماز میخونه روزه میگیره. پدرشون خیلی دوست دارند ولی گاهی مثل دو تا پسر نوجوان باهم کل کل میکنند چیزی نمی‌گم فقط میخندم میگم شکر خدا . انشاالله خدا شمارو برای امت اسلام و خانوادتون حفظ کنه.

علیکم السلام. 1ـ خدا را شکر که بعد از پنجاه و چند سال من و همسرم به یکدیگر تو نمی‌گوئیم. لطفا ولی نعمت خود را شما خطاب کنید. 2ـ اینکه نکات مثبت ایشان را منصفانه بیان کردید قابل تحسین هستید. اما لطفا توجه داشته باشید که بهترین کارها بدون نماز هیچ ارزشی ندارد زیرا (همانطور که پاسخهای درستی که در پاسخنامه مخصوص کنکور نوشته نشده باشد هیچ ارزشی ندارد،) تا نماز قبول نشود هیچ عمل ظاهرا خوبی در نامه أعمال انسان ثبت نمی‌شود. 3ـ لطفا نقش مادر را نسبت به همسر محترمتان بازی نکنید و از هرگونه بگو مگو با ایشان بپرهیزید زیرا با حرف هیچ إصلاحی رخ نمی‌دهد. 4ـ لطفا همه انرژی خود را به کار بگیرید و با انواع هنرمندی و ابتکارات زنانه بکوشید ایشان را برای انجام نماز آماده و به ایشان إقتدا کنید و با تشویق مناسب این پلیدی را از زندگی مشترکتان پاک کنید. امیدوارم در این أمر مهم موفق و مؤید باشید.