سلام و عرض ادب استاد مراسماتی مثل غافله دسته های عزاداری آیا اینا درسته ؟ نمی‌دونم چرا احساس میکنم این کار اشتباهه باعث آزارو‌ اذیت میشه یا همین بند آوردن خیابان ها باعث میشه طرف نتونه به موقع به کارش برسه یا دلایل دیگر

علیکم السلام. یکی از مهمترین رفتارهای مردم هر کشوری، « رزمایش » و « نمایش قدرت‌ » به شکل‌های مختلف است که برخی از « ثمرات مؤثر خارجی و داخلی » آن عبارتند از: 1ـ « باردارنده دشمن » از هجوم به آن مردم است. عوامل شیطان بزرگ آقای چاورز را « زندانی » کردند، مردم آنجا آنقدر « تظاهرات » کردند تا او را از زندان آزاد و به عنوان رئیس جمهور ونزوئلا انتخاب کردند و او کشورشان را متحول کرد. اما شیطان بزرگ به واسطه مرفهین خائن آنجا مردم را به « غفلت » و « دنیاگرائی » کشاندند در نتیجه چند ماه قبل آمریکای جهانخوار رئیس جمهور ونزوئلا را دزدید و ربود اما چون مردم آنجا « هیچ واکنش دسته‌جمعی مداومی » نداشتند، همه نفت آنجا را هم اکنون برای خودش غارت می‌کند. « انقلاب اسلامی ایران » نیز محصول « تظاهرات پی در پی مردم غیور و مؤمن » بود. « رزمندگان سرافراز هشت سال دفاع مقدس » با اینکه تجهیزات نظامی زیادی نداشتند اما به خاطر « تظاهرات و حمایتهای مداوم مردم مؤمن » به « پیروزی » رسیدند و یک وجب خاک ایران در اختیار دشمن متجاوز قرار نگرفت. رزمایش با شکوه أربعین نیز برکات فراوانی دارد و عامل إقتدار جبهه مقاومت شده است و .... اما چون « مردم کوفه » به خانه‌های خود خزیدند و از « جناب مسلم » حمایت نکردند، از یکسو مرتکب بزرگترین فاجعه و خیانت و جنایت شدند و از سوی دیگر توسط عوامل یزید ملعون، خوار و ذلیل و غارت شدند. 2ـ از عوامل « افزایش علم و معرفت و همبستگی اجتماعی مردم هر کشور » است. رزمایش‌ها و تظاهرات مردمی به شکل‌های مختلف از یکسو « رشد اجتماعی » و « رشد سیاسی » مردم هر جامعه را بالا می‌برد و از سوی دیگر « عامل همبستگی آنها » و « پشت گرمی فرماندهان و مسئولین آن کشور » می‌شود. 140 شب « حضور با شکوه و تاب‌آوری مردم مؤمن و وطن‌دوست و مقاوم ایران » در برای انواع فشارهای اقتصادی، اجتماعی، سیاسی خائنین داخلی و مزدوران دشمن، مستضعفین جهان را « امیدوار » و دشمنان را « خشمگین » و دنیا را به « حیرت » واداشته است. در این 140 شب حضور با شکوه مردم در میادین و خیابان‌ها، نوجوانان و جوانان بیش از زمان حضور در مدارس به « رشد اجتماعی و سیاسی » رسیده‌اند و افراد زیادی به موضعگیریهای غلط خود در گذشته پی برده و با آغوش مردم پیوسته‌اند و با مطالب مختلفی که در این مراسم هر شب إرائه می‌شود برای مردم « سوء مدیریتها » و « خیانت‌ها » و « گرانی‌های مصنوعی » و « عوامل تورم آفرین » و خیلی چیزهای دیگر « روشن » شده و مردم « تحلیل سیاسی » پیدا کرده‌اند و فرماندهان نظامی نیز از این همه حمایت، انرژی می‌گیرند و برای « اولین بار در تاریخ » آمریکای جنایتکار کثیفی که همه دولتها و اکثر مردم جهان از او می‌ترسند را به « رسوائی » کشانده و « منفور » جهانیان نموده است. البته این رزمایش‌ها و تظاهرات، خیلی زحمت و هزینه دارد اما اگر وضعیت کشورهائی مثل لیبی و سوریه که مردم از حکومت خود حمایت نکردند و از سقوط نظام خود شادی هم کردند را با دقت پیگیری کنید می‌فهمید که زحمت و هزینه « مقاومت مردم »، هزاران هزار بار از « تسلیم دشمن و ذلیل دشمن شدن » کمتر است. « فرق » مقاومت و تسلیم هرگز فهمیده نمی‌شود مگر اینکه عاقلانه به « خودشناسی و خداباوری و آخرت‌نگری » برسیم و بفهمیم که ما برای « مرگ » به دنیا آورده شده‌ایم تا با مقاومت به « حیات و عزت جاودانه » برسیم و یا غافلانه و جاهلانه تسلیم نفسانیت و دنیا شویم و به « ذلت و عذاب أبدی در جهنم » گرفتار شویم. لبیک یا حسین = هیهات منّا الذله