سلام من مادری ۶۰ ساله دارم که پدرم ۱۱ سال پیش فوت کردند من مادرم را پیش خودم اوردم که تنها نباشند و مادرم در طبقه پایین خانه ی ما زندگی میکنند ایشون اخلاق های خاصی دارند و اصلا زیاد به بچه ها توجه ندارند و دائما دوست دارند با بچه های برادرشان و خواهرشان بروند بیرون حتی طوری که مثل یک کلفت در خانه های انها کار میکنند شوهرم دائم به من گوشزد میکنند که این کار باعث حقارت خودشون میشه و واقعا در برخوردها هم اینگونه است من خیلی بهشون تذکر میدهم و واقعا از گوشه کنایه های اطرافیان ناراحت هستم هرچی بهشون گوشزد میکنم میگویند بگیرید مادرتان مرده و من را ندارید شوهرم خیلی از این حرف ها بدشون می اید حتی جواب شوهرم را میدهند نمیدانم واقعا گناهی کردم که با وجود دو برادر که داشتم من مادرم را اوردم پیش خودم من واقعا بین دونفر گیر افتادم واقعا حق به همسرم هم میدهم خیلی بی حرمتی بهش میشه مادرم که لگن شون شکست من دست تنها همه کار کردم هیچ کدوم نیومدند کمک بدهند وقتی بهشون تذکر میدهم عصبی میشوند باید چکار کنم خسته شدم از حرف هایی که دائم باید بشنوم همه ی غر ها نوی خونه به من زده میشود هم از جانب مادر و هم از جانب شوهر و هم از جانب فرزندان
سلام و رحمت الهی بر شما. زحمات شما برای مادرتان قابل تحسین است و بزرگواری همسر محترمتان هم ستودنی است. از الآن خود را برای دوران سالمندی آماده کنید. متأسفانه بسیاری از مادرهای مذهبی پسرپرستند و نگاهشان به دخترشان زیبا نیست. مطمئن باشید که هرگز با حرف زدن، با هیچ فردی خصوصا با ایشان و افراد مسن به نتیجه نمیرسید. لطفا با پرسشهای هنرمندانه توجه ایشان را به خود جلب کنید و نکات مثبتشان را به زیبائی تشویق کنید و خاطرتان مثبت گذشته را بگوئید برایتان تعریف کنند و بکوشید غیر مستقیم احترام ایشان را به خود جلب کنید. لطفا مراقب باشید که برای هیچ تلاشی منت نگذارید و زحمات خود را با مقایسه کردن با برادران تلف نکنید. خیلی از همسر محترمتان تشکر و عذرخواهی و برای مادرتان دعا کنید. امیدوارم خداوند به شما و همسر محترمتان صبر مؤمنانه عنایت فرماید و از این شرائط برای آینده خودتان توشه بردارید.
