با سلام و احترام خدمت شما استاد گرامی موضوع سوال: در مورد قسمتی از دعای عهد در قسمتی از دعای عهد میگوییم: فانک قلت و قولک الحق ظهر الفساد فی البر و البحر بما کسبت ایدی الناس چون‌تو‌خود فرمودی و کلام تو حق و حقیقت است فرمودی از آنچه مردم به دست خود(بدون توجه به خدا)کسب کنند در خشکی و دریا فساد پدیدار شود. بدون توجه به خدا یعنی هر کاری رو بدون بسم الله الرحمن الرحیم آغاز کنیم؟ بدون توجه به خدا یعنی نیت قرب نکرده باشیم؟ این کسبت چه مواردی رو شامل میشه؟از جمله تحصیل کردن،کاسبی کردن،کسب همسر،کسب اولاد،کسب خانه،کسب ماشین و... و میشود آیا گفت کلا کسب کردم ممنوع یا کسب بدون توجه خدا ممنوع؟ لطفا مواردی که صلاح میدونید بفرمایید تا بهتر این قسمت از دعای عهد رو بفهمیم.با تشکر

علیکم السلام. سلام و رحمت الهی بر شما. خداوند انسان را برای رشد و خودشکوفائی به دنیا آورده است: وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادي عَنِّي فَإِنِّي قَريبٌ أُجيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْيَسْتَجيبُوا لي‏ وَ لْيُؤْمِنُوا بي‏ لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ (بقره/186) زیرا خداوند علیم حکیم، قدر و توانمندی‌های لازم، به هر مخلوقی (بدون إستثناء) داده شده است، پس هیچ مخلوقی در إیفاءِ نقشِ خود هیچ کمبود‌ی ندارد. پس مهمترین مانع خودشکوفائی و رشدِ انسان اینست که انسان خود را محتاج و نیازمندِ توسعه و کسبِ محبت، احترام، مدرک، ثروت، قدرت .... بپندارد. بنابراین: كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهينَةٌ (مدثر/38) (هر فردى در رهن و در گروِ کسبِ خويش است.) وَ لا تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ إِلاَّ عَلَيْها ... (أنعام/164) وَ لَوْ يُؤاخِذُ اللَّهُ النَّاسَ بِما كَسَبُوا ما تَرَكَ عَلى‏ ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ (فاطر/45) فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْسِبُونَ (اعراف/39) وَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ جَزاءً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ (توبه/95) أُولئِكَ مَأْواهُمُ النَّارُ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ (يونس/8) فَأَخَذْنَاهُم بِمَا كَانُواْ يَكْسِبُونَ (أعراف/96) پس چون خداوند همه علم لازم را به انسان تعلیم فرموده: عَلَّمَ الْإِنْسانَ ما لَمْ يَعْلَمْ (علق/5) کسب علم (= کسبِ مدرک) ممنوع و طلب (تشنه) علم (بودن) واجب است.