سلام استاد خانمی 36 ساله هستم با مدرک دانشگاهی لیسانس که سه فرزند کوچک دارم در شهری دوراز خانواده هامون زندگی می‌کنیم و دوست و همسایه و هم صحبتی ندارم امورات منزل و بچه ها و تنهایی ونبودن کمک دست و شرایط فعلی کشور و استرس همگی خیلی بر من فشار وارد کرده و خیلی عصبی شدم زود پرخاش میکنم و بعد بلافاصله پشیمان میشم بچه هامون فقط با خودم هستن و حتی موقع نماز هم دور من می‌چرخند و نمازم رو نمیتونم درست بخونم و قرآن هم فقط در حد سوره فتح دیگر هیچی راه حل میخواستم از حضورتون؟ بچه ها خیلی انرژی میگیرن و توانی برام نزاشتن

سلام و رحمت الهی بر شما. 1ـ لطفا هر روز فقط یک صفحه از قرآن را بخوانید و به ترجمه کلمات و آیات آن دقت کنید. 2ـ هر روز فقط یک آیه از سوره فتح را بخوانید و درباره آن زیاد بیاندیشید و درباره أجزاء آن از خود سئوال بپرسید. 3ـ لطفا بازیهای مناسب سن آنها را بشناسید و روزی چند بار با بچه‌ها همبازی شوید. 4ـ با کمک گرفتن از بچه‌ها میزی که زیرش خالی باشد را با یک یا چند پارچه بپوشانید و یا با کنار هم گذاشتن پشتی‌ها برایشان خانه بسازید تا ساعتها در آنجا بازی کنند. گهگاه با یک خوراکی یا نوشیدنی در بزنید و مهمانشان شوید. 5ـ بکوشید به عنوان یک تکلیف برای کارهای روززمره خود برنامه بنویسید و طبق آن عمل کنید تا اراده شما تقویت و اعصاب شما آرامش پیدا کنند. 6ـ حتما پیاده روی با بچه ها یا رفتن به پارک را در برنامه روزانه خود قرار دهید. 7ـ لطفا تنهائی و دوری خانواده‌ها را به خود تلقین نکنید بلکه هر قدر بیشتر ذاکر باشید و خود را در محضر و آغوش خالق مهربان ببینید آرامش قلبی شما بیشتر خواهد شد.