باعرض سلام خدمت استاد گرامی من یه خانم ۳۱ ساله هستم و ۲ پسر ۵ و ۳ ساله دارم..۱۰ سال هست که ازدواج کردم متاسفانه همسرم مردی شرابخوار و زن باز و سیگار هست و اصلا مرد مسئولیت پذیری نیس ...بدون فکر به عواقب هرکاری بخواد انجام میده و بقیه رو توی دردسر می اندازه... ۲ سال هست ک صاحبخونه مارو از منزل بیرون‌کرد و همسرم جایی رو تهیه نکرد و من ب منزل پدرم رفتم با بچه ها و خانوااه هم با کمک بقیه جایی رو برای ما رهن کردند ولی من‌دیگه واقعا تحمل بودن همسرم رو نداشتم.چون خرج خورد و خوراک من و بچه ها رو بقبه میدادن...کارهای مارو هم بقیه انجام میدادند .ایشون منزل رو فقط برای خوابگاه میخواستند... چند بار صحبت کردیم‌من با اینک میدونستم ایشون رابطه نامشروع با چند نفر دیگه داشتند بازهم از سیاست های زنانه سعی کردم استفاده کنم و ایشون رو بیشتر جذب کنم ولی متاسفانه همسرم عادت به ارتباط با جنس مخالف دارند و مشروب و نزول و...نمیتونن بذارن کنار...۲ سال هست که جدا از هم زندگی میکنیم...ایشون نفقه نمیدن..محل سکونت هم مهیا نمیکنن..طلاق هم نمیدن.. من‌نمیدونم وظیفه م چیه... ایا با وجود ۲ پسر بچه طلاق درست هست یا باید کار دیگه ای بکنم؟ شغل همسرم‌مشاور املاکه و درامد مشخصی‌ندارن و عوض هم نمیکنن شغلشون رو..

سلام و رحمت الهی بر شما. با عرض معذرت راهکاری برای شما ندارم.

طلاق میتواند راه مناسبی برای نجات من و بچه هایمان باشد؟

با سلام و احترام.. به احتمال زیاد شما به خاطر اینکه برایتان روشن نبوده که برای چه منظوری ازدواج کرده‌اید و با دلسوزی به همین فرزندان و غفلت از جهاد همسرداری و تجسس در امور شخصی شوهرتان، زندگی خود را از دست داده‌اید. تا زمانی که شما بانوان مذهبی حکم عقل و حکم کلام الله را قلبا باور نکنید و از این دلسوزی نفسانی و تجسس خودخواهانه دست بر ندارید هیچ راه نجاتی از گره‌های کوری که با دست خود پدید آورده‌اید نخواهید داشت.

ممنون استاد