دنیا از دید حضرت علی ع

امیرالمومنین ع در خطبه‌ای فرمودند:

شما را از اين دنيا برحذر می‌دارم، كه منزلگاهى است ناپايدار،
نه خانه‌ی ماندن و نه جايگاه قرار.

خود را به فریب آراسته،
و ديگران را به زينت خويشتن فريفته.

خانه‏اى که نزد پروردگارش خوار است، که حلالش به حرامش آمیخته،
و خوبى‌اش به بدى‏اش،
و زندگانى‏اش به مرگش،
و شیرینی‌اش به تلخی‌اش.

خداوند تعالى آن را براى دوستانش نگزيد،
و در دادن آن به دشمنانش بخل نورزيد.

خير آن اندك است، و شرّ آن آماده؛
فراهمِ آن پريشان، و مُلك آن از دست رفته؛
و آبادان آن رو به ويرانى نهاده.

پس، خوب و مطلوب نیست خانه‌ای که ويران گردد، و عمرى كه چون توشه پايان پذيرد، و روزگارى كه چون پيمودن راه به سر آيد.

آنچه را خدا بر شما واجب كرده مطلوب خود شماريد؛ و توفيق گزاردن حقّى را كه از شما خواسته، هم از او چشم داريد؛ و پيش از آنكه مرگ شما را فرا خواند، گوش به دعوتش بداريد.

آنان كه خواهان دنيا نيستند،
دلهاشان گريان است، هرچند بخندند؛
و اندوهشان فراوان است، هر چند شادمان گردند؛
و نفس خود را دائما فروکوبند، هر چند ديگران بدانچه نصيب آنان شده، غبطه خورند.

ياد مرگ از دلهاى شما رفته؛ و آرزوهاى فريبنده جاى آن را گرفته.
دنيا بيش از آخرت مالكتان گرديده و آنچه زودرس است، آن را که در پیش است، از يادتان برده؛
در حالی که شما بر دين خدا برادرانید؛ چيزى شما را از هم جدا نكرده، جز باطنی خبیث و ضمیری پليد.

نه بار هم را به دوش می‌کشید، نه خيرخواه همید؛

نه به يكديگر چيزى مى‏بخشيد، و نه با هم دوستى مى‏ورزيد.

شما را چه مى‏شود كه به اندك دنيا، كه به دست مى‏آوريد، شاد مى‏شويد؛
و از بسيار آخرت، كه از دستتان مى‏رود، اندوهناك نمى‏گرديد؟

و اندك دنيا را كه از دست مى‏دهيد، ناآرامتان مى‏گرداند، چندان كه اين ناآرامى در چهره‏هاتان آشكار مى‏شود، و ناشكيبا بودن از آنچه از دستتان رفته، پديدار.

گويى كه دنيا شما را خانه اقامت و قرار است، و متاع آن آن هميشه براى شما پايدار.

چيزى شما را باز نمى‏دارد، از آنكه عيب برادر خود را ( كه از آن بيم دارد) روياروى او بگوييد، جز آنكه مى‏ترسيد او نیز چنان عيبی را- كه در شماست- به رُخِتان آرد.

در واگذاشتن آخرت و دوستى دنيا با هم يك‌دل‌ايد،
و هر يك از شما دين را بر سر زبان داريد؛ با این حال همچون عاملی می‌نُمایید که عملش را به پايان آورده، و رضایت سرور خويش را حاصل كرده!

نهج‌‌البلاغه، خطبه۱۱۳ (اقتباس از ترجمه شهیدی، ص۱۱۰-۱۱۱)

یک نظر بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *